Erken Dönem Yüksek Hızlı Kamera Sistemlerinde Yüksek Hızlı Fotoğrafçılık Teknikleri

Video kamera, video kaydetmek için optik prensipleri kullanan bir cihazdır. Başlangıçta film ve televizyon prodüksiyonları için icat edilen video kameralar artık her yerde bulunuyor. Kameralar gibi, ilk kameralar da kayıt için film veya video kasete ihtiyaç duyuyordu.

Dijital kameraların icadından bu yana video doğrudan flash bellekte saklanabilmektedir. Daha yeni video kameralar, video verilerini doğrudan kameranın sabit sürücüsünde depolayarak hem dinamik hem de hareketsiz fotoğrafçılığa olanak tanıyarak ayrı bir dijital kamera taşıma ihtiyacını ortadan kaldırır. Taşınabilir video kameralar hafiftir, kullanımı kolaydır ve neredeyse temel ev aletleridir. Şu anda Panasonic ve Sony video kamera pazarına hakim durumdayken JVC ve Canon, ürünlerinin performansını ve özelliklerini kademeli olarak genişleterek yüksek tanımlı dijital videoya doğru ilerliyor.

Yüksek Hızlı Kamera, yüksek hızlı fotoğrafçılık için kullanılan bir video kamera türüdür. Saniyede 24 kare çekim yapan standart bir video kamerayla karşılaştırıldığında, Ultra HD Yüksek Hızlı Kamera, modeline bağlı olarak saniyede en az 1000 kare, saniyede 2 milyar kareye kadar çekim yapabilmektedir. Görüntü daha sonra normal bir hızda oynatılır (PAL için saniyede 25 kare, NTSC için saniyede 29,97 kare). İlk Ultra HD Yüksek Hızlı Kamera, film kameralarına benzer şekilde fotoğrafçılık için film kullanıyordu. CCD ve CMOS teknolojilerinin yaygın olarak benimsenmesiyle dijital fotoğrafçılık ilerledi.

Yüksek hızlı fotoğrafçılık, çok kısa sürede görüntü yakalama tekniğini ifade eder. Günlük uygulamalarda yüksek hızlı fotoğrafçılığın iki anlamı olabilir: Birincisi, hareketsiz bir anın yakalanması, özellikle de hareket bulanıklığının azaltılması anlamına gelir. İkincisi, yüksek frekansta çekilen bir dizi görüntüyü ifade eder. Birincisi oldukça hassas bir sensör veya çok hızlı bir flaş gerektirir. İkincisi, mekanik veya elektronik sensörler olabilen ardışık kareleri yakalayan cihazlar gerektirir.

1948'de Sinema ve Televizyon Mühendisleri Derneği, yüksek hızlı fotoğrafçılığı, art arda en az üç karenin yakalandığı, saniyede 128 kareyi aşan hızlarda çekim yapmak olarak tanımladı. Yüksek hızlı fotoğrafçılık, hızlandırılmış fotoğrafçılığın tam tersi olarak görülebilir. Yüksek hızlı fotoğrafçılığın aksine, saniyede yalnızca bir kareyi birkaç dakika veya saate kadar yakalayan ve ardından bunu normal hızda geri yansıtan fotoğrafçılığa "hızlandırılmış fotoğrafçılık" veya mikro hızlı fotoğrafçılık denir ve genellikle bitki ekolojisi ve hava durumu gibi son derece yavaş hareket eden nesnelerin uzun süreli gözlemi için kullanılır.